«جشن خرمن»، هویت گمشده در  باقرتنگه بابلسر
«جشن خرمن»، هویت گمشده در  باقرتنگه بابلسر
دومین «جشن خرمن» شهرستان بابلسر از دهم شهریور در روستای باقرتنگه آغاز به کار کرد و شامگاه چهاردهم شهریور به کار خود پایان داد؛ رویدادی که با برپایی بیش از ۸۰ غرفه و حضور غرفه‌دارانی از نقاط مختلف کشور همراه بود و تلاش داشت بخشی از ظرفیت‌های اقتصادی، تولیدی، اجتماعی و فرهنگی را در معرض دید بازدیدکنندگان قرار دهد.

«جشن خرمن»، هویت گمشده در  باقرتنگه بابلسر

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی گزارشگر، به نقل از ایسنا مازندران   – دومین «جشن خرمن» شهرستان بابلسر از دهم شهریور در روستای باقرتنگه آغاز به کار کرد و شامگاه چهاردهم شهریور به کار خود پایان داد؛ رویدادی که با برپایی بیش از ۸۰ غرفه و حضور غرفه‌دارانی از نقاط مختلف کشور همراه بود و تلاش داشت بخشی از ظرفیت‌های اقتصادی، تولیدی، اجتماعی و فرهنگی را در معرض دید بازدیدکنندگان قرار دهد.

حضور غرفه‌دارانی از سراسر کشور، بی‌تردید یکی از ظرفیت‌های قابل توجه این رویداد به شمار می‌رود و می‌تواند زمینه‌ای برای معرفی توانمندی‌ها، رونق اقتصادی، جذب گردشگر و افزایش تعاملات فرهنگی و اجتماعی باشد؛ با این حال، آنچه در این دوره بیش از هر چیز محل تأمل است، فاصله میان عنوان و محتوای جشن و کم‌رنگ بودن مؤلفه‌هایی است که به‌طور مستقیم با مفهوم «خرمن» ارتباط دارند.

بر اساس تصاویر دریافتی و عکس‌های ثبت‌شده از دومین جشن خرمن باقرتنگه، در میان بیش از ۸۰ غرفه برپا شده، غرفه‌ای که به‌صورت مشخص و محسوس به معرفی خرمن، محصولات کشاورزی مرتبط با آن، شیوه‌های سنتی برداشت محصول یا ابزار و ادوات کشاورزی اختصاص یافته باشد، به چشم نمی‌خورد؛ موضوعی که می‌تواند برای برگزارکنندگان و متولیان این رویداد، در برنامه‌ریزی دوره‌های آینده قابل تأمل باشد.

این در حالی است که در نخستین دوره جشن خرمن، دست‌کم یکی دو غرفه با محوریت محصولات و موضوعات مرتبط با خرمن برپا شده بود و انتظار می‌رفت در دومین دوره، این بخش نه‌تنها حفظ، بلکه با محتوایی غنی‌تر و جذاب‌تر توسعه پیدا کند.

جشن خرمن صرفاً عنوانی برای برگزاری یک نمایشگاه یا گردهمایی عمومی نیست، بلکه می‌تواند فرصتی برای بازخوانی بخشی از تاریخ و فرهنگ کشاورزی منطقه، پاسداشت دسترنج کشاورزان و انتقال میراث روستایی و کشاورزی مازندران به نسل‌های جدید باشد.

«جشن خرمن»، هویت گمشده در  باقرتنگه بابلسر

فلسفه چنین جشنی ایجاب می‌کند مخاطب پس از ورود به فضای جشن، نشانه‌هایی روشن از فرهنگ خرمن و کشاورزی را مشاهده کند؛ از محصولات و فرآورده‌های کشاورزی گرفته تا ابزار و ادوات مورد استفاده کشاورزان در گذشته، شیوه‌های سنتی برداشت و خرمن‌کوبی و همچنین روند تحول این ابزارها و روش‌ها از گذشته تا امروز.

این موضوع می‌تواند در قالب غرفه‌های تخصصی، نمایش‌های میدانی، اجرای آیین‌های سنتی و حتی برنامه‌های آموزشی برای کودکان و نوجوانان دنبال شود تا جشن خرمن علاوه بر جنبه تفریحی، کارکردی فرهنگی و آموزشی نیز پیدا کند.

از سوی دیگر، بخش هنری این رویداد نیز می‌تواند نقش مهمی در احیای هویت بومی جشن داشته باشد. بهره‌گیری از موسیقی و سرودهای محلی، آیین‌های سنتی، بازی‌های بومی، پوشش محلی، شیوه‌های سنتی برداشت محصول و دیگر جلوه‌های فرهنگ روستایی مازندران می‌تواند فضای جشن را از یک نمایشگاه عمومی به یک رویداد واقعی فرهنگی و بومی نزدیک‌تر کند.

«جشن خرمن»، هویت گمشده در  باقرتنگه بابلسر

در واقع، تعداد بالای غرفه‌ها به‌تنهایی نمی‌تواند معیار موفقیت جشن خرمن باشد؛ آنچه اهمیت دارد، تناسب میان نام، محتوا و فلسفه برگزاری این رویداد است. حضور غرفه‌دارانی از نقاط مختلف کشور یک ظرفیت ارزشمند محسوب می‌شود، اما می‌توان در کنار این حضور گسترده، سهم قابل توجهی را نیز به معرفی فرهنگ، تاریخ و کشاورزی بومی منطقه اختصاص داد.

جشن خرمن باقرتنگه در صورت برنامه‌ریزی دقیق و بازتعریف محتوایی، ظرفیت آن را دارد که به یکی از رویدادهای شاخص فرهنگی، گردشگری و کشاورزی شهرستان بابلسر تبدیل شود. این ظرفیت، به‌ویژه با توجه به استقبال غرفه‌داران از نقاط مختلف کشور و حضور مخاطبان، قابل تقویت است.

اکنون که دومین دوره این جشن نیز به پایان رسیده است، انتظار می‌رود برگزارکنندگان در دوره‌های آینده، ضمن حفظ نقاط قوتی همچون حضور گسترده غرفه‌داران، توجه بیشتری به فلسفه و ماهیت عنوان «جشن خرمن» داشته باشند و با بهره‌گیری از دیدگاه کارشناسان حوزه کشاورزی، فرهنگ، هنر، میراث بومی و گردشگری، محتوایی متناسب با این عنوان طراحی کنند.

«جشن خرمن»، هویت گمشده در  باقرتنگه بابلسر

به گزارش ایسنا، جشن خرمن، اگر قرار است به یک رویداد ماندگار تبدیل شود، بیش از آنکه به افزایش تعداد غرفه‌ها نیاز داشته باشد، به هویت، روایت و محتوایی نیازمند است که مخاطب را با فرهنگ کشاورزی و زندگی روستایی دیروز و امروز پیوند دهد؛ هویتی که تصاویر ثبت‌شده از این دوره نیز ضرورت پررنگ‌تر شدن آن را یادآوری می‌کند.

انتهای پیام

  • نویسنده : حمیدرضا گل محمدی تواندشتی
  • منبع خبر : ایسنا مازندران