نشست تخصصی نظام حقوقی حاکم بر تنگه هرمز_ خلیج فارس به میزبانی مجمع بین المللی اساتید مسلمان دانشگاه ها در دانشگاه پیام نور استان تهران برگزار شد.

عضو هیئت علمی دانشگاه مازندران در یادداشتی به مناسبت روز فردوسی آورد: شاهنامه نه صرفاً یک اثر ادبی، بلکه پاسخی تاریخی به یک نیاز اجتماعی-ملّی است؛ کوششی آگاهانه برای بازسازی حافظه‌ی تاریخی، پاسداری از زبان فارسی و احیای منظومی از نمادها و ارزش‌های مشترک که بتوانند تداوم هویت ایرانی را تضمین کنند.

وزیر علوم، تحقیقات و فناوری با تاکید بر اینکه ماموریت دانشگاه‌ها برای آسیب‌شناسی اعتراضات اخیر در کوتاه‌مدت عملیاتی می‌شود، گفت: اعتراضات در کشور به حق و مسالمت‌آمیز شروع شد و دولت هم به صورت مدنی و مسئولانه پاسخ داد اما با مداخلات آشکار خارجی و تطمیع دشمن، دخالت‌های تروریستی در جاهایی به آشوب کشیده شد.

نمایش دانشجویی «رستاخیز» با نگاهی انسانی و معناگرا به مفهوم شهادت، روز دوشنبه ۸ دی‌ماه در دانشگاه علوم پزشکی بابل به صحنه رفت؛ اجرایی که با الهام از زندگی و شهادت دکتر محمدرضا ذاکریان، صحنه تئاتر را به بستری برای بازخوانی ایثار، ایمان و صبر خانوادگی بدل کرد.

رؤیای مشترک انسان ها از روز ازل این بوده که چراغی بیابد، دستی بر آن بکشد و غولی پدیدار شود؛ غولی که راهگشا باشد و مسیرها را بداند و فاصله ی میان خواستن و رسیدن را کوتاه تر کند. چراغ جادو ، میلِ ریشه‌دار بشر برای رهایی از ناتوانی است . آدم‌ها می‌خواستند نیرویی آن‌ها را به فراتر از توان طبیعی‌شان ببرد.

نمایشنامه‌خوانی «آلوده» توسط گروه تئاتر سیاوشان جهاددانشگاهی مازندران در گردهمایی دانشجویی «نه به اعتیاد» با محوریت بررسی عوارض و آسیب‌های آن به اجرا در آمد.

تصور کنید نهادی که قول می‌دهد چراغ راه مدیریت حرفه‌ای باشد، خودش در پیچ‌وخم‌های ساده‌ای مثل صدور کارت عضویت، لنگ بزند. این دقیقاً سؤال تیتر ماست: آیا مدیریتی که وعده می‌دهد، خودش را مدیریت می‌کند؟ یکی از اهداف کلیدی انجمن‌های تخصصی در ایران – بر اساس سیاست‌های وزارت علوم، تحقیقات و فناوری – ایجاد بستری پویا برای هماهنگی متخصصان، ارتقای دانش و تبادل ایده‌های نو است. این انجمن‌ها باید با شفافیت و کارایی، خدماتی ارائه دهند که اعتماد بسازد و الهام‌بخش باشد. اما در عمل، «انجمن مدیریت کسب‌وکار ایران» با چالش‌هایی روبرو است که این وعده‌ها را زیر سؤال می‌برد.  متخصصی، ماه ها پیش با اشتیاق درخواست عضویت داد. پیگیری‌ها و تماس همه به دیوار سکوت خوردند. کارت عضویت؟ در هاله ای از ابهام. بروکراسی!؟ این تجربه، که تنها یکی از موارد مشابه است، نه‌تنها زمان را هدر می‌دهد، بلکه جرقه تردید را می‌زند. در دورانی که عضویت‌های دیجیتال در دقایق انجام می‌شود، چنین تأخیری اعتبار انجمن را در آموزش، مشاوره و سیاست‌گذاری خدشه‌دار می‌کند. اگر مدیریت پایه‌ای لنگ بزند، چطور می‌توان به وعده‌های بزرگ‌تر اعتماد کرد؟ این مشکلات، آینه ضعف‌های ساختاری‌اند. نبود شفافیت در مراحل ساده ای برای عضویت ، مانند زمان پردازش یا معیارها و پاسخگویی ضعیف، اعتماد را فرسایش می‌دهد. در مدیریت حرفه‌ای، شفافیت اکسیژن است؛ بدون آن، همه چیز را خفه می‌کند. و اینجاست که ضعف نظارت سازمان‌های ذی‌ربط، مثل وزارت علوم، برجسته می‌شود. مکانیسم‌های فعلی ، بازرسی‌های گاه‌به‌گاه و گزارش‌دهی فرمال ، ناکافی‌اند. گزارش‌های رسانه‌ای نشان می‌دهد انجمن‌ها گاهی از چتر نظارتی دور می‌مانند، و این خلأ ناکارآمدی را پرورش می‌دهد. اگر سامانه‌های آنلاین گزارش‌دهی یا کمیته‌های مستقل اجباری شود، انجمن‌ها مجبور به خودمدیریتی واقعی می‌گردند ، همان چیزی که وعده می‌دهند. هیئت مدیره هم قلب این ماجراست. حضور اسمی برخی اعضا، بدون پیگیری عملی، چرخ‌ها را قفل می‌کند. انتخاب باید علاوه بر توانمندی و سابقه، تعهد باشد، نه روابط. این تغییر، هیئت را از نماد به موتور اصلاح بدل می‌کند. راه‌حل؟ ساده و عملی: دیجیتال‌سازی عضویت با پیگیری آنلاین و زمان‌بندی حداکثر 72 ساعته، کارگاه‌های آموزشی برای کارکنان، و انتشار گزارش‌های شفاف عملکرد. این گام‌ها، نه آرزو، بلکه کلید بازسازی اعتمادند. در نهایت، انجمن مدیریت کسب‌وکار ایران پتانسیل عظیمی دارد ، اگر از درون شروع کند. با اصلاحات و نظارت قوی، وعده‌هایش را محقق کند و موجی از نوآوری در کسب‌وکار ایران راه بیندازد. مدیریت واقعی، از مدیریت خودمان آغاز می‌شود.

استاد محمدرضا فتحی مردی از حوزه توسعه فردی و کوچینگ و از جنس باور و معرفت در این عرصه است.

ورود علویان به تبرستان یکی از مهم‌ترین رخدادهای سیاسی و مذهبی تاریخ شمال ایران است. سادات علوی که پیرو مذهب تشیع بودند، از غرب تبرستان زمینه شکل‌گیری جنبشی شیعی را فراهم کردند. این حرکت در طی دو قرن به‌تدریج گسترش یافت و سرانجام در قرن سوم هجری به تشکیل نخستین دولت شیعی در ایران انجامید.

امیر پازواری، شاعر نامدار و ترانه‌سرای تبری‌گوی مازندران، چهره‌ای که مرز میان تاریخ و افسانه را درنوردیده است. اشعار عاشقانه و عارفانه‌اش، آینه‌ای از فرهنگ، زبان و احساسات مردمان شمال ایران‌ به‌شمار می‌آید.