به عنوان کسی که سیاست را از عینک عدالت میبیند باید پرسید مگر فضای مجازی چیزی جز ویترین کسبوکارهای کوچک رسانهی صدای مردم و ابزار آموزش فرزندان این سرزمین است؟ وقتی اینترنت را به خوب برای خواص و فیلترشده برای عوام تقسیم میکنیم در حقیقت داریم شکاف طبقاتی را به رگهای فضای مجازی هم تزریق میکنیم.
سیاستگذاری که گمان میکند با اینترنت طبقاتی میتواند رضایت عدهای خاص را جلب کند از یک حقیقت بزرگ غافل است اینترنت برای مردم امروز مثل اکسیژن است. نمیشود اکسیژن را جیرهبندی کرد و توقع داشت ریههای اقتصاد و فرهنگ جامعه سالم بماند. طرحهایی از این دست نه تنها گرهی از مشکلات شبکه ملی باز نمیکند بلکه اعتماد عمومی را که بزرگترین سرمایه هر نظام سیاسی است بیش از پیش از بین می برد.
نمیشود از فرزندآوری و رشد تولید حرف زد، اما همزمان راه تنفس دانشجو برنامهنویس و کسبوکار خانگی یک زن خانهدار را با محدودیت و تبعیض بست توسعه پایدار با اینترنت ویژه برای عدهای محدود اتفاق نمیافتد توسعه یعنی همه به یک اندازه از فرصتهای برابر بهرهمند باشند.
و اما حرف آخر اینکه در دنیای امروز عدالت یعنی دسترسی برابر به دانش و ابزار کار. ما به اینترنت پرو و ویژه نیاز نداریم ما به اینترنتی نیاز داریم که در آن شهروند درجه یک و دو وجود نداشته باشد.
سیاست درست شنیدن صدای نیاز مردم است نه مسدود کردن راههای ارتباطی آنها.
- نویسنده : محبوبه جعفری
