یک دانشجو قائمشهری در گفتگو با گزارشگر مطرح کرد :   جنبش های دانشجویی نباید هیچ‌گاه از جوهره آرمان‌گرایی و مطالبه‌گری خود دور شوند.
یک دانشجو قائمشهری در گفتگو با گزارشگر مطرح کرد :   جنبش های دانشجویی نباید هیچ‌گاه از جوهره آرمان‌گرایی و مطالبه‌گری خود دور شوند.
محمدی دانشجو قائمشهری ، گفت : نقش حیاتی دانشجویان در پیشبرد مسائل فرهنگی، اجتماعی و سیاسی جامعه انکار ناپذیر است و ‌جنبش های دانشجویی نباید هیچ‌گاه از جوهره آرمان‌گرایی و مطالبه‌گری خود دور شوند.

اختصاصی / گزارشگر : حمیدرضا محمدی کلاریجانی دانشجو قائمشهری در گفت‌وگو با خبرنگار ما با عنوان اینکه نقش حیاتی دانشجویان در پیشبرد مسائل فرهنگی، اجتماعی و سیاسی جامعه انکار ناپذیر است و ‌ در ساختن آینده‌ای روشن و مبتنی بر عدالت برای کشور اثرگذار می باشند ، خاطرنشان کرد :

جنبش دانشجویی نباید هیچ‌گاه از جوهره آرمان‌گرایی و مطالبه‌گری خود دور شوند.

وی با گرامیداشت یاد شهدای دانشجو و تبریک این روز تاریخی، بر آرمان‌گرایی به عنوان ماهیت اصلی و غیرقابل‌انکار جنبش دانشجویی تأکید ورزید. وی اظهار داشت: روز دانشجو یادآور روحیه آزادگی، عدالت‌خواهی و استکبارستیزی است که همواره به مثابه خون در کالبد جامعه دانشگاهی و سپس جامعه ملی جاری بوده است؛ دانشجو به دلیل داشتن ویژگی‌های ذاتی چون آگاهی عمیق، جسارت در بیان حقیقت، و دوری از قیدوبندهای محافظه‌کارانه و منفعت‌طلبانه، نیروی محرکه اصلی برای مطالبه‌گری، نقد سازنده و اصلاح در جامعه محسوب می‌شود.

این مسئول تصریح کرد:

رسالت ما این است که همواره در صف مقدم، صدای قشرهای مختلف مردم، به ویژه قشرهای ضعیف باشیم و نسبت به هرگونه بی‌عدالتی، فساد سیستماتیک، و عقب‌ماندگی علمی و فرهنگی موضع‌گیری فعال و بی‌تفاوتی‌ناپذیر داشته باشیم.

وی یادآور شد :

دانشجو پلی است میان تئوری‌های آکادمیک و واقعیت‌های عینی جامعه که اگر این پیوند حیاتی برقرار نباشد، علم در حصار انتزاعیات بی‌روح محبوس مانده و جامعه نیز در گرداب آزمون و خطاهای تکراری گرفتار می‌گردد. در واقع، این دانشجو است که با تزریق خونِ تازه‌ی اندیشه در رگ‌های جامعه، مفاهیم خشک کتابخانه‌ای را به راهکارهای کارگشا برای دردهای مردم تبدیل می‌کند

این فعال دانشجویی با انتقاد به روند فعلی دانشگاه ها و تضعیف آن ها در زمینه تولید علم و دانش و کم شدن نوآوری های دانشگاهی چنین توصیف کرد که دانشگاه ها نباید تبدیل به کارخانه های مدرک سازی در کشور بشوند و باید در زمینه توانمند کردن دانشجویان گام بردارند و سرکوبگر روحیه مبدع و خلاق دانشجو نشوند تا به امید خدا این پیشرفت ها به حدی از شکوفایی برسد که اگر کشور های جهان بخواهند به علم روز دست پیدا بکنند موظف به یاد گیری زبان پارسی بشوند.

محمدی در ادامه بر لزوم حساسیت اجتماعی دانشجویان تصریح کرد:

یک دانشجوی متعهد به آینده کشور نمی‌تواند و نباید نسبت به مسائل و معضلات پیرامونی خود از فقر و حاشیه‌نشینی گرفته تا محیط زیست بی‌تفاوت باشد. مشارکت فعالانه در طرح‌های جهادی، فعالیت‌های خیریه هدفمند، و تلاش برای حل مسائل محلی و ملی به وسیله تخصص دانشگاهی، نشان‌دهنده مسئولیت‌پذیری و آمادگی کامل دانشجو برای ایفای نقش مؤثر در قلب اجتماع است.

حمیدرضا محمدی در بخش دیگری از این مصاحبه، سیاسی بودن آگاهانه را جزئی جدایی‌ناپذیر از هویت دانشجوی ایرانی برشمرد و بیام کرد:

سیاسی بودن دانشجو به معنای صرفاً تبعیت یا عضویت در یک حزب یا جناح خاص نیست، بلکه دقیقاً به معنای داشتن بصیرت سیاسی، قدرت بالای تحلیل و درک عمیق مسائل سیاسی جاری داخلی و پیچیدگی‌های بین‌المللی است؛ دانشگاه باید به‌عنوان مظهر آزادی اندیشه، محل اصلی بحث آزاد، کرسی‌های نظریه‌پردازی و… باشد تا دانشجو بتواند با فهم عمیق مناسبات قدرت، در بزنگاه‌های حساس ملی نظیر انتخابات، با تصمیم‌گیری آگاهانه و فارغ از هیجانات، بر جهت‌گیری‌های کلان کشور تأثیر بگذارد و در دام جریان‌های سیاسی فریب‌کار یا منفعت‌طلب گرفتار نشود چون جنبش دانشجویی باید همواره مستقل از دولت‌ها و جناح‌ها باقی بماند تا قدرت نقد خود را از دست ندهد.

وی در انتها، با تأکید بر نقش بی‌بدیل دانشجویان در ساختن فردای کشور تاکید کرد :

آینده و اقتدار این کشور در تمامی ابعاد، به شدت در گرو تخصص گرایی، خلاقیت و تعهد اخلاقی نسل دانشجو است که ما باید در کنار کسب دانش روز و فناوری‌های نوین جهانی، نسبت به حوزه‌های تخصصی خود احساس مسئولیت حرفه‌ای داشته باشیم. هدف نهایی ما باید تربیت نیروی انسانی کارآمد، متعهد و خلاق برای ورود به عرصه مدیریت و اجرای کشور باشد تا بتوانیم با تکیه بر علم بومی، نوآوری و آرمان‌های خود، مسیر توسعه درون‌زا و پایدار کشور را هموار کرده و در نهایت، به سرمایه‌ای استراتژیک و تأثیرگذار برای پیشرفت همه‌جانبه کشور تبدیل شویم و از صرفاً نیروی کار بودن فراتر رویم.

  • نویسنده : امیرحسین طاهریان