خلق نمایش در حوزه دفاع مقدس کاری فراتر از نوشتن و کارگردانی است؛ چرا که این نوع آثار پیوندی عمیق با تاریخ، فرهنگ و هویت ملی ما برقرار میکنند. یکی از مهمترین چالشها در مسیر تولید چنین آثاری، حفظ اصالت و احترام به واقعیتهای تاریخی است. کوچکترین تحریف، اغراق یا سهلانگاری در جزئیات، نه تنها اعتبار اثر را زیر سؤال میبرد، بلکه اعتماد مخاطب را نیز خدشهدار میکند.
از سوی دیگر، مخاطب امروز با مخاطب دیروز تفاوتی بنیادین دارد. نسل جدید با فضای جنگ و مقاومت کمتر آشناست و به زبان متفاوتی نیاز دارد. بهروز کردن زبان نمایش و جذابسازی محتوا برای این نسل، کاری ساده نیست. هنرمندان این حوزه ناچارند با خلاقیت و بهرهگیری از فرمها و فناوریهای نوین تصویری و دیجیتال، فرایند تولید و اجرا را متحول کنند؛ آن هم بدون آنکه پیام اصلی و هویت اثر قربانی شود.
با وجود این چالشها، آینده تئاتر دفاع مقدسی روشن است. حضور نسل جوان، انگیزههای تازه، بهرهگیری از ابزارهای نوین و نگاه نو به ساختار اجرا، میتواند این شاخه از هنر را از نظر هنری و محتوایی پربارتر کند. نمایشهای دفاع مقدسی فقط بازگوکننده یک برهه تاریخی نیستند؛ بلکه اسناد زنده مقاومت یک ملت، منبع الهام و تبلور هویت فرهنگی نسلهای آیندهاند.
این آثار هنری با تلاش شبانهروزی هنرمندان متعهد، همچنان زنده ماندهاند؛ ترکیبی از واقعیت تاریخی و خلاقیت هنری. اما بدون پشتیبانی مالی و زیرساختهای اجرایی، به تدریج در سایه قرار میگیرند. متأسفانه در بسیاری از شهرستانها، کمبود بودجه، نبود سالن استاندارد، ضعف تبلیغات و نبود حمایت از سوی نهادهای مسئول، شرایطی رقم زده که بسیاری از هنرمندان مستعد ناچار به مهاجرت یا ترک فعالیت هنری شدهاند.
نبود نمایش در شهرستانها تنها به هنرمندان آسیب نمیرساند؛ بلکه جامعه را از یکی از مهمترین بسترهای رشد فرهنگی، تربیتی و آگاهیبخش محروم میکند. برخلاف رسانههای رسمی، تئاتر فرصت گفتوگوی رو در رو را فراهم میکند، دغدغههای محلی را بازتاب میدهد و به مسائل اجتماعی عمق میبخشد. وقتی این امکان از شهرستانها گرفته شود، شکاف فرهنگی، فقر هنری و بیهویتی پیامدهای حتمی آن خواهد بود.
امروز، در حالی که شعار توسعه فرهنگی در کشور سر داده میشود، غفلت از زیرساختهای فرهنگی در شهرستانها تناقضی آشکار است. شوراهای شهر، شهرداریها، نهادهای فرهنگی و متولیان هنر باید سهم واقعی هنر و فرهنگ را در برنامهریزیهای خود بپذیرند. بودجه فرهنگی هزینه نیست؛ بلکه سرمایهگذاری برای هویت جامعه است.
در این مسیر، مردم نیز نقش کلیدی دارند. با حمایت از آثار نمایشی محلی، حضور در سالنها و مطالبهگری از مسئولان، میتوان تئاتر را در شهرستانها زنده نگه داشت. فرهنگ را نمیتوان فقط در پایتخت و مراکز استانها تعریف کرد؛ آینده فرهنگی ایران از دل شهرستانها زاده میشود.
حمیدرضا گلمحمدی تواندشتی
- نویسنده : گل محمدی
- منبع خبر : گزارشگر
