نمایندگان محترم مردم بابل بخوانند:

رویای توسعه شهر بابل

سه شنبه 03 تير 1399 بازدید: 108 کد خبر: 18581 [نسخه چاپی]

بابل استراتژی مشخصی برای توسعه ندارد


زمانی شهر بابل به عنوان نقطه ثقل تجارت در شمال ایران بود اما اکنون به دلیل نداشتن برنامه‌های راهبردی مدیران و متولیان آن، از مدار توسعه عقب مانده است. به گونه‌ای که می‌توان بابل را شهری با هزار و یک مشکل توصیف کرد. این در حالی است که پيشينه تاريخي بابل، نشان از تجاري بودن اين شهر دارد و تا قبل از اول آذر ماه 1310 اين شهر را بارفروش مي ناميدند و محل تردد تاجران و بازرگانان از سراسر ايران بوده است. هرچند امروزه حضور دانشجويان از سراسر كشور در اين شهر به بابل چهره علمي و فرهنگی داده اما شاید اغراق نباشد که بگوییم که در اکثر حوزه‌ها، نخبگان بابلی همواره حرفی برای گفتن داشته و دارند. حال این نخبگان در اکثر موارد مورد بی‌توجهی مسئولان زادگاه خود قرار گرفته و به حاشیه رانده شده‌اند.
شهر بابل در حوزه زیرساخت‌های کشاورزی نیز‌، سال‌هاست به دلیل تولیدات کشاورزی‌ متنوع، بازارهای هفتگی و دائمش همواره مشهور است  که به دلیل عدم متولی مشخص در بخش صادرات و برندسازی نتوانسته رشد چندانی داشته باشد تا جایی که حتی محصولات به ضایعات تبدیل شده‌اند در حالی که کشاورزان بابلی می‌توانستند آن‌ها را با قیمت مناسب و در بازارهای گسترده‌تری به فروش برسانند.  از این رو این مشکل به نوعی ضرورت چاره‌اندیشی  در حوزه نظارت و اقدام عملی توسط مسئولین و نمایندگان مجلس را می‌طلبد تا این بازار راکد و آشفته را سر و سامانی بدهند.
بیان این مشکلات در حالی است که همگان بر این امر واقف‌اند که علی رغم قابلیت‎های فراوانی که شهر بابل موصوف به شهر بهار نارنج دارد، سال‌ها است از مدیران و  مدیریتی رنج می برد که نه تنها مشکلات این شهر را حل نکرده‌اند بلکه حتی مشکلات آن را بیش از گذشته افزایش داده‌اند. تا جایی که بسیاری بر این باورند که بابل به دست مردم و خیرین آن اداره می شود نه مدیران و نمایندگان آن در مجلس! هر چند مردم بابل با برگزاری هر انتخاباتی شاید چشم به راه نمایندگانی هستند که شنونده مشکلات آنها باشد اما نمایندگان نیز هیچ استراتژی مشخصی برای توسعه و آبادانی بابل ندارند .
ما ضمن تشکراز همه مدیرانی که خدمات و زحمات شان برکسی پوشیده نیست باید عنوان کنیم   بیکاری روزافزون و آهنگ کُند توسعه در بابل، برای بسیاری این سوال را ایجاد کرده که مسئولین و متولیان توسعه از جمله نمایندگان مجلس به عنوان نمایندگان  مردم و ملت، برای توسعه این شهر طی این سالها چه کرده‌اند؟ آیا آن‌ها هم صرفا چهار سال یا 8 سال نمایندگی خود را به نامه‌نگاری با مقامات بالاتر درباره مشکلات  اساسی ذکرشده  این حوزه  اکتفا  کرده‌اند و یا اقدامات عملی نیز انجام داده‌اند؟ حال اگر اقدامی اساسی  برای حل معضل های قدیمی  بابل صورت گرفته، سوال این است که چرا بابل با این همه قابلیت نسبت به سایر شهرهای استان به عنوان مثال شهر آمل که حدود 46 درصد صنعت استان را در اختیار دارد، به لحاظ صنعت پراز مشکلات و عقب مانده است؟آیا مشکل آلوده سازی و  نفوذ شیرابه های زباله منطقه انجیل سی حل شده ؟ آیا مشکل بیکاری خاتمه یافته ؟ آیا سهم نخبگان بابل در مدیریت کلان استان و کشور بیشتر شده ؟
کاهش ترافیک شهری وایمن سازی جاده های روستایی در سطح ایده آل است؟ خودم بارها شاهد بودم درجاده بابلکنار ماشینهادر معرض سقوط به دره قرارگرفته بودند .ورزشکاران بابل که المپیکی ترین شهرایران لقب گرفته از عدم همراهی مقامات  و پیگیری مشکلاتشان سخن رانده اند.
به نظر می‌رسد نمایندگان بابل همچون علی کریمی که برای دومین بار به عنوان نماینده شهرستان بابل در مجلس شورای اسلامی به ویژه به عنوان دبیر هیئت رئیسه و رئیس مجمع نمایندگان استان انتخاب شده ، و  باید نسبت به ارائه و تدوین یک سندبرنامه  استراتژیک یا یک برنامه  مشخص برای توسعه بابل هاقدام نماید  تا در یک چشم انداز معین  بابل و مردمانش همچنان به تحقق این  رویا به عنوان هدفی ارزشمند بیندیشند و درآن مسیر همراهی و مشارکت نمایند.. 
به هر حال سال‌ها است که بابل از مشکلات عدم رشد در حوزه صنعت به ویژه در بخش تولید و صنایع تبدیلی  رنج می‌برد. در این ارتباط اخیرا حسن قربان زاده، مدیرعامل اتحادیه شالیکوبی‌داران شهرستان بابل نیز به این مشکل اشاره کرده و با بیان اینکه از لحاظ میزان تولید برنج، بابل رتبه نخست کشور را دارد، گفته است:« در بخش تولید و صنایع تبدیلی باید نوسازی و استفاده از تکنولوژی روز با حمایت دولت انجام گیرد که تابه حال انجام نشده است».
علاوه بر صنایع تبدیل، مشکلاتی چون اشتغال، معضل دیرینه کمبود آب آشامیدنی به ویژه در تابستان و عدم توسعه زیربنائی آب شهری به رغم رشد آپارتمان‌سازی فراوان در اطراف بابل، عدم گازرسانی کافی به روستاها، عدم بهبود ناوگان حمل‌و‌نقل شهری، نبود پارکینگ‌ طبقاتی و عمومی در سطح شهر به‌ویژه در نقاط پرتردد، کمبود بوستان‌های شهری، ناکافی بودن و یا حتی فقدان زیباسازی ورودی شهر بابل از شهرهای همجوار، نازیبایی بازارهای سنتی دائم و هفتگی، کمبود ایستگاه‌های آتش‌نشانی به‌ویژه در نقاط پرجمعیت، نبود میدان تره و بار دوم شهر، توجه ناکافی به طرح جامع شهری و ارائه الگوی مناسب برای آپارتمان‌سازی، کم توجهی مشهود به بحث محیط زیست و در رأس آن معضل پسماند زباله و دهها مشکل ریز و درشت دیگر که از حوصله این مطلب خارج است، گریبانگیر بابل است اما نه گوش شنوایی است و نه مسئولی که از حقوق مردم بابل، به خوبی و در شأن آنان دفاع و حمایت کند.
با این تفاسیر هر چند فریادهای مردم بابل با گسترش فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی بلندتر، رساتر و مطالبه‌گرتر شده اما مسئولان و نمایندگانی که آمدند و رفتند و هستند فقط تاکنون وعده داده‌اند تا جایی که مردم ناامید شده‌اند اما اکنون باید چاره‌ای اندیشند تا رویای توسعه بابل به واقعیت بپیوندد.