گزارش خواندنی فارس از وضعیت توسعه میگو گمیشان/ آقای استاندار مانع این بی‌عدالتی شوید

سهم «هیچ» گمیشانی‌ها از سودهای میلیاردی میگو/ میگو با طعم حسرت برای گمیشانی‌ها و سودآوری برای غیر

دوشنبه 08 بهمن 1397 بازدید: 150 کد خبر: 14019 [نسخه چاپی]
 
 
صنعت پرورش میگو در گمیشان طی این سال‌ها، طرح سودآوری برای سرمایه‌گذاران غیرگلستانی شده است، اما در این میان مردم گمیشان تنها نظاره‌گر بدون بهره چنین پروژه پرسودی هستند.

به گزارش خبرگزاری فارس از گرگان، به درستی گمیشان محروم در پروسه سود چند صد میلیاردی از بابت استحصال میگو توسط غیر، کجای کار قرار دارد و چرا هیچ سهمی از این سود، بابت استفاده از آب، خاک، امکانات زیرساختی شهر و دیگر هزینه‌های تحمیلی بر سرزمینش دریافت نمی‌کند.     
*نبود برنامه مشخص برای سرمایه‌گذاری در گلستان/ تعیین مالکان جدید مزارع میگو در خارج از گمیشان/ ذوق‌زدگی مانع از آینده‌نگری درسرمایه‌گذاری   
اینکه چرا اینچنین سرنوشتی برای پرورش میگو در گمیشان رقم خورده، به دلایل بسیاری گره خورده است که از مهم‌ترین دلایل آن می‌توان به نبود برنامه مشخص برای سرمایه‌گذاری در این بخش اشاره کرد.
و یک سوال بسیار مهم، اینکه به چه دلیل در استان؛ برای سرمایه‌گذاران برنامه جامعی وجود ندارد تا یک سرمایه‌گذار پس از سودآوری سرشار، سهمی چند درصدی را بابت استفاده از امکانات استان به طور سالیانه به منطقه‌ای که در آن سرمایه‌گذاری کرده بپردازد تا مردم آن شهرستان احساس کنند که بابت سود فعالیت‌های انجام گرفته در این منطقه سهیم هستند.
ذوق‌زدگی مدیران بابت جذب سرمایه‌گذارانی که تنها سود برایشان اهمیت دارد، موجب شده تا به نتیجه این سرمایه‌گذاری‌ها برای منطقه اصلا توجه نشود و کسی به این موضوع التفات نکند که سرانجام این حرکات اقتصادی چه سودی را عاید شهرستان یا استان خواهد کرد.
نمونه روشن اینگونه ذوق‌زدگی در بحث پرورش میگوی گمیشان به وضوح نمایان است و در حالی که تناژ بالایی از میگوی استان به خارج از کشور صادر می‌شود، اما شهرستان به جز چند کارگر فصلی، هیچ بهره‌ای از این پروژه بزرگ اقتصادی نداشته و ندارد.

 

جالب اینجاست که حتی سرمایه‌گذاران از خرید در منطقه و گذاشتن درآمد خود در بانک‌های شهرستان هم خودداری می‌کنند و به هیچ‌وجه خود را مقید به ادای دین بابت سودی که از این آب‌ و خاک می‌برند، نمی‌دانند.
این کم‌توجهی بدان حد است که حتی در جلسه شورای اداری اخیر شهرستان گمیشان، اعتراض امام جمعه سیمین‌شهر را نسبت به مدیر کل شیلات استان برانگیخت  و وی از انحصاری بودن پرورش میگو  و فقدان سودرسانی به شهرستان انتقاد کرد.
آخوند حنیفی، با اشاره به عدم اجرای تعهدات سرمایه‌گذاران خارج از استان، خواستار اجرای درست تعهدات و برنامه‌ریزی برای بکارگیری توانمندی سرمایه‌‌گذاران استانی به ویژه گمیشانی‌ها در فرآیند تولید میگو و صنعت آبزی‌پروری شد.
البته اعتراض به نحوه واگذاری‌های مزارع میگو در گمیشان تقریبا مورد تاکید اکثر علما و مردم شهرستان گمیشان است و بسیاری اعتقاد دارند که با وجود علاقه‌مندی برای سرمایه‌گذاری در این عرصه، شرایط برای حضورشان مهیا نیست.
*تکلیف نامشخص سهم بومیان از فاز اول مزارع میگو/ لزوم تعیین سهیمه حداقل 5 درصدی بابت سود مزارع میگو به گمیشان
البته شیلاتی‌ها هم دلایل خاص خود را دارند و حتی در جلسه شورای اداری شهرستان، مدیر کل شیلات استان با اشاره به روند واگذاری‌ مزارع میگو در فاز اول اذعان کرد: در این مرحله به دلیل عدم آشنایی مردم منطقه با بحث پرورش میگو و احتمال ریسک در سرمایه، بومیان کمتر رقبتی برای سرمایه‌گذاری در این بخش داشتند و به همین جهت از توانمندی علاقه‌مندان سرمایه‌گذار خارج از استان استفاده شد.

سید جواد قدس‌علوی، البته مدعی شد که در فازهای بعدی اولویت با بومیان گلستانی است و آنان می‌توانند در این پروژه سهیم باشند، وعده‌ای که برای اهالی این شهرستان خوش‌بینانه نیست.
این بدبینی از آنجا نشان می‌گیرد که حتی در فاز اول، این ادعا که بومیان گلستانی میل به شرکت در این پروژه را به دلیل ناآشنایی نداشتند، نمی‌تواند چندان درست باشد، چرا که این پروژه در استان‌های دیگر امتحان خود را پس داده بود و تقریبا سودآوری آن تضمین شده بود و البته وعده‌ای که حداقل هزار هکتار از این مزارع به بومیان واگذار می‌شود، هم عملی نشد.
نکته مهم دیگر هم این بود که در فاز اول به دلیل آنکه شیلات تمام مراحل آماده‌سازی را انجام داده بود و به دلیلی نزدیکی به کانال از آبگیری مناسبی برخوردار بود، توجیه بهتر اقتصادی داشت و همین موضوع موجب شده بود تا بیشتر توجه معطوف سرمایه‌گذارانی باشد که به دلایلی در اولویت برخورداری از این امکانات  قرار گرفته بودند.
در شرایط کنونی هم اوضاع تغییر چندانی نکرده و تقریبا بسیاری از افراد دریافت کننده مزارع میگو از نهادهایی در مرکز تعیین و حمایت می‌شوند و کمتر این مزارع به داوطلبان استانی تعلق می‌گیرد.
سود سرشار از استحصال میگو موجب شده تا رقابتی پنهان در واگذاری این مزارع ایجاد شود و در حالی که بر سرواگذاری‌ها جنگ و جدل ایجاد شده، عده‌ای به آرامی کار خود را پیش برده و بخشی از مزارع میگو را تصاحب کنند.
انتظار می‌رود در ادامه توسعه مزارع میگو و فعال‌سازی کل 4 هزار هکتار، علاوه بر اعطای هزار هکتار از این مزارع به بومیان، در قرارداد مالی این پروژه حداقل پنج درصد از کل سود استحصال برای شهرستان گنجانده شود تا مدیریت عالی شهرستان بتواند بخشی از مشکلات شهرستان را از بابت دریافت این اعتبار ساماندهی کند.
در ادامه این پروژه نیز که قرار است 6 هزار هکتار دیگر به مجموعه مزارع میگو شهرستان اضافه شود، باید به شکلی برنامه‌ریزی کرد که بومیان منطقه در قالب تعاونی شرایط مناسبی برای حضور در این پروژ داشته باشند و بتوانند از نتایج مثبت این صنعت در گمیشان سود ببرند و شرایط اقتصادی بهتری عاید اهالی این منطقه محروم شود.